10 stappen waarmee we jongeren onbewust weerloos maken.

Iedere generatie heeft z’n eigen uitdagingen. Maar als we eerlijk zijn: we zijn bezig een generatie op te voeden die perfect beschermd is tegen alles.

Tegen schrammen, kou, verveling, teleurstelling, fysieke inspanning; we dempen, verzachten en voorkomen. Altijd met de beste bedoelingen. Maar soms met desastreuze gevolgen voor zelfstandigheid, veerkracht en karakter.

Hieronder 10 manieren waarop we dat doen. Met een knipoog, maar zeker niet zonder zorg.

1. Fatbike naar school

Trapkracht is ingeruild voor accuvermogen. Tegenwind, heuvels of regen? Geen probleem. Inspanning? Ook niet.

2. Vapen op je 14e

Roken is fout, maar vapen mag kennelijk wél, zolang het naar mango ruikt. En ja, gewoon in het fietsenhok.

3. Voorzichtige gymles

Trefbal? Niet met echte ballen. Rennen? Alleen als je er zin in hebt. Iedereen wint, niemand valt af.

4. “Kijk uit!” als een kind een boom inklimt

Grenzen verkennen is spannend dus roepen we ze liever weer naar beneden. Veilig achter een scherm.

5. Iedere emotie meteen problematiseren

Boos? Verdrietig? Gefrustreerd? We plakken er al snel een etiket op. Terwijl ongemak juist bij het leven hoort.

6. Snelle suikers, trage kinderen

Geen appel of boterham, maar capri-sun en een zakje chips als brandstof. Geen wonder dat de concentratie verdwijnt na het tweede uur.

7. Bewegingsarmoede begint thuis

Als ouders zelf alles met de auto doen, nooit lopen en weinig sporten, nemen kinderen dat gedrag vanzelf over. Gedrag is besmettelijker dan advies.

8. Ouders als persoonlijke butlers

Sleutel vergeten? Wordt gebracht. Gymtas kwijt? Geen probleem. Kinderen hoeven nergens meer op voorbereid te zijn, want ouders fixen het wel.

9. Overal rubberen tegels onder

Letterlijk én figuurlijk. Geen risico, geen pijn, geen fouten. Maar wie nooit valt, leert ook niet opstaan.

10. Alles moet leuk zijn

Niet te koud, niet saai, niet moeilijk. Zodra iets schuurt, stoppen we ermee. Terwijl karakter juist ontstaat in ongemak.

Wat geven we eigenlijk mee?

We willen het beste voor onze kinderen. Maar zijn we ook bereid om hen te laten worstelen, leren, proberen, falen en dóórgaan?

Een kind dat nooit struikelt, leert niet lopen. Een kind dat nooit verveeld is, leert niet creëren. Een kind dat nooit faalt, leert niet groeien.

Misschien is het tijd voor een ander soort handleiding. Eentje waarin kinderen weer mogen klimmen, zweten, afzien en leren.

Herkenbaar? Hoe zie jij dit terug in jouw omgeving als ouder, docent, sportcoach of professional? Laat je reactie achter, ik ben benieuwd naar jouw blik.

‍